افق دلگیر و خونین است جهان دریایی از ابهام و تاریکی

 به بام خانه ی عشقی نشسته جغد نامیمون تنهایی

 وفی بی تو فقط بی تو وجود مرده در خویشم سکوتی

 میکنم سنگین تر از فریاد به یاد آرزوهایی که میمیرند